Spis treści
Śmiertelny wypadek na cmentarzu w Kamienicy. Pomnik przygniótł dziecko
Wszystko wydarzyło się 18 kwietnia 2022 roku, dokładnie w Lany Poniedziałek. Tego dnia pani Anita w towarzystwie swojej siostry oraz trojga dzieci udała się na nekropolię zlokalizowaną w Kamienicy na terenie powiatu płońskiego. Absolutnie nic nie zapowiadało, że ten tradycyjny, świąteczny spacer zakończy się w tak tragiczny sposób. W pewnym momencie od jednego z pomników oderwała się ciężka płyta, która spadła na zaledwie 19-miesięcznego Milanka. Służby medyczne prowadziły akcję reanimacyjną przez blisko godzinę. Ratownikom medycznym nie udało się jednak przywrócić funkcji życiowych małego pacjenta.
Brak winnych śmierci 19-miesięcznego Milanka. Śledztwo prokuratury
Gdy stwierdzono zgon 19-miesięcznego dziecka, śledczy natychmiast uruchomili postępowanie w kierunku nieumyślnego spowodowania śmierci oraz narażenia człowieka na utratę życia. Przeprowadzona sekcja zwłok jednoznacznie potwierdziła u dziecka rozległe urazy narządów wewnętrznych. To właśnie poważne obrażenia głowy stanowiły bezpośrednią przyczynę odejścia chłopczyka.
Zaledwie parę dni po tym zdarzeniu prokurator Ewa Ambroziak przekazała mediom, że według pierwszych ekspertyz biegłego do spraw kamieniarstwa, pomnik posiadał poważne wady konstrukcyjne. Mimo to do dziś nikt nie poniósł odpowiedzialności karnej za śmierć małego dziecka. 2 stycznia 2023 roku organy ścigania poinformowały o całkowitym umorzeniu sprawy. Nastąpił jednak przełom, ponieważ w lutym bieżącego roku Prokuratura Rejonowa w Płońsku zdecydowała się na ponowne podjęcie tego postępowania.
Polecany artykuł:
Przejmujące wyznanie matki 19-miesięcznego Milanka. Cierpienie po stracie
Dokładnie 18 kwietnia, czyli w kolejną rocznicę śmierci chłopca, jego matka, pani Anita, zamieściła w mediach społecznościowych niezwykle poruszający wpis. Lektura tego osobistego komunikatu kobiety po tragicznej utracie syna wywołuje łzy. Z publikacji emanuje gigantyczne cierpienie, którego po prostu nie sposób oddać słowami. Cały materiał udowadnia, że istnieją w życiu dramaty, których nie jest w stanie wyleczyć upływający czas.
„Synku… Cztery lata… a ja wciąż uczę się oddychać bez Ciebie. Mówią że czas leczy rany, ale są takie rany, które nigdy się nie zagoją. Są takie, które pozostają otwarte, ciche, niewidoczne dla świata a bolą każdego dnia. To taki ból, którego nie da się porównać z niczym innym. To pustka, która nie ma dna. To cisza, która boli bardziej niż jakikolwiek krzyk. To tęsknota, która nie zna końca. Miałeś tylko 19 miesięcy… tak niewiele a zostawiłeś tak wiele miłości zamkniętej w małych gestach, które dziś są całym moim światem i najczulszym bólem, jaki noszę w sercu. Każdy dzień bez Ciebie jest inny niż powinien być. Każda chwila ma w sobie cień tego, co utracone. Są momenty, kiedy świat wydaje się normalny a potem nagle przychodzi myśl o Tobie i wszystko zatrzymuje się na sekundę. Jakby serce zapominało, jak bić. Tęsknię za Tobą w sposób, którego nie da się opisać słowami. Tęsknię za tym, jak brzmiał Twój śmiech. Za Twoimi małymi rączkami, które tak mocno mnie obejmowały. Za tym, kim byłeś… i kim nigdy nie zdążyłeś się stać tutaj, na ziemi. Ale wiem, że jesteś. Inaczej. Gdzieś poza tym światem, poza bólem, poza czasem. I wierzę , całym sercem wierzę , że czuwasz nade mną. Że to Ty dajesz mi siłę, kiedy już jej nie mam. Że jesteś moim światłem z nieba. Twoi bracia… to dzięki nim wciąż stoję. To oni trzymają mnie tutaj, na ziemi. W ich oczach widzę życie, które trwa dalej. W ich uśmiechach odnajduję sens kolejnych dni. To oni przypominają mi, że mimo wszystko nadal jestem mamą. Ich mamą. I Twoją. Jestem wdzięczna… tak bardzo wdzięczna, że mogę nią być. Choć moje serce jest pęknięte, to jest też pełne miłości. Miłości do Was wszystkich. Tej, która nie zna granic, która nie kończy się nawet tam, gdzie kończy się życie. Są dni trudniejsze niż inne. Dni, kiedy tęsknota przygniata tak mocno, że trudno złapać oddech. Chciałabym cofnąć czas, zatrzymać jedną chwilę na zawsze... Są też chwile, w których czuję Twoją obecność. Delikatną, cichą, jak szept. Jakbyś mówił: Mamo, jestem… I wtedy wiem, że nasza historia się nie skończyła. Ona po prostu zmieniła miejsce. Wierzę, że przyjdzie dzień naszego spotkania. Dzień, w którym znów Cię przytulę. Bez pośpiechu, bez strachu, bez rozstania. Dzień, w którym wszystko, co zostało przerwane, znów stanie się całością. I już nigdy nie będziemy musieli się żegnać. Do tego czasu będę żyć. Dla Twoich braci. Dla Ciebie. Z miłością, którą zostawiłeś we mnie na zawsze. Bo choć nie mogę Cię dotknąć, nie mogę Cię zobaczyć… to noszę Cię w sobie w każdej sekundzie mojego życia. Kocham Cię ponad wszystko. I będę kochać ZAWSZE !”
Internauci wspierają matkę zmarłego Milanka w komentarzach
Bezpośrednio pod publikacją napisaną przez pogrążoną w żałobie kobietę natychmiast zaroiło się od komentarzy. Internauci masowo ruszyli ze słowami otuchy dla matki zmagającej się z ogromnym dramatem po nagłym odejściu dziecka. Poniżej prezentujemy opublikowane przez nich wpisy:
„Kiedy płacze jedna mama, Płaczą wszystkie”
„Czas nie leczy ran..czas płynie i karze nam żyć...i czasami karą jest życie…”
„Ból po stracie ukochanego dziecka jest bezkresny i czarny jak ocean...…”
„Nie znam Pani ale kochana Mamo bardzo się wzruszyłam czytając ten tekst to bardzo boli i serce krwawi tego się nie da zapomnieć do końca chwil swojego życia pomimo straty malutkiego kochanego syneczka. Ale ma pani wsparcie i dla kogo żyć. To był radosny cudowny śliczny chłopczyk on jest i czuwa nad mamusia tylko inaczej w innym świecie .Przytulam panią i serdecznie pozdrawiam”
11
