Zabójstwo w Ursusie. Szczegóły makabrycznej zbrodni
Tragedia miała miejsce pod koniec marca 2024 roku. W mieszkaniu przy ul. Koronacyjnej w warszawskim Ursusie policjanci odkryli zwłoki dwóch mężczyzn i dwóch kobiet. Śledczy przez niemal dwa dni zabezpieczali ślady. Sprawa od początku budziła ogromne emocje.
Zdaniem prokuratury głównym sprawcą zabójstw był Zygmunt M., który po zbrodni popełnił samobójstwo. Ihor L. był jedyną osobą, która usłyszała zarzuty i od początku zaprzeczał, by pomagał zmarłemu w zabójstwach.
Na ostatniej rozprawie w czwartek (12 lutego) prokuratura przekonywała, że zgromadzony materiał dowodowy tworzy spójną całość i wskazuje na współdziałanie oskarżonego z Zygmuntem M.
− Stoję na stanowisku, że materiał dowodowy (…) potwierdził zarówno winę, jak i sprawstwo oskarżonego − podkreślała w mowie końcowej prokurator. Kluczowe znaczenie miały mieć logowania telefonów, nagrania monitoringu oraz ślady biologiczne.
Prokuratura przedstawia dowody przeciwko Ihorowi L.
Według śledczych mężczyźni mieli intensywny kontakt − odnotowano 68 połączeń telefonicznych − a telefon oskarżonego logował się w rejonie stacji BTS obejmującej ulicę Koronacyjną.
Prokuratura twierdziła, że Ihor L. pojawił się w domu w czasie, gdy teściowie Zygmunta M. wyszli do kościoła. Po powrocie mieli zostać zaskoczeni w przedpokoju. Jak wskazywano w sądzie, „zarówno Janina, jak i Eliasz zostali zaatakowani zaraz po wejściu”.
Lista obrażeń była wstrząsająca. Śledczy wskazywali na wielonarządowe rany zadane różnymi narzędziami oraz wątek tak zwanego „overkillingu”, czyli zadawania obrażeń nawet po śmierci ofiary.
− Obrażenia były także wielonarządowe w zakresie głowy i klatki piersiowej. Natomiast przyczyną zgonu było uduszenie gwałtowne, spowodowane zadławieniem sztuczną szczęką, którą wepchnięto jej do gardła − opisywał prokurator.
Obrona stanowczo odrzucała tę wersję wydarzeń. Mecenas Piotr Mrowiński argumentował, że opinie biegłych nie przesądzały o udziale dwóch sprawców.
− Pani prokurator twierdzi, że nie ma innej możliwości niż udział dwóch sprawców. Biegli sądzą inaczej − mówił, wskazując na brak jednoznacznych śladów materialnych przypisanych oskarżonemu. Według obrońcy możliwy był scenariusz, w którym Ihor L. miał jedynie odebrać przedmioty z domu, nie uczestnicząc w samej zbrodni.
Wyrok sądu: 25 lat więzienia za zabójstwo
Sąd w uzasadnieniu wyroku odniósł się m.in. do konfliktów rodzinnych i relacji między uczestnikami zdarzeń. Sędzia Izabela Ledzion podkreśliła, że choć brak bezpośrednich świadków, analiza danych telekomunikacyjnych i śladów biologicznych pozwoliła ustalić obecność oskarżonego na miejscu.
− Nie mamy bezpośrednich świadków zdarzenia. Nikt nam nie powie, jaka była jego rola (…) Wiemy, że tam był − zaznaczyła.
Po wielomiesięcznym procesie sąd uznał Ihora L. za winnego działania wspólnie i w porozumieniu z Zygmuntem M. i skazał go na 25 lat pozbawienia wolności. Wyrok obejmuje trzy zabójstwa, a na poczet kary zaliczono okres wcześniejszego aresztowania.
42
