Makabryczne zabójstwa przy ulicy Grzybowskiej w Warszawie. Prokurator ujawnia wstrząsające kulisy

Sąd Okręgowy w Warszawie wysłuchał mów końcowych w sprawie serii brutalnych zabójstw w kamienicy przy ulicy Grzybowskiej w centrum stolicy. Choć obrona wnosiła o uniewinnienie, a oskarżyciel żądał dla dwóch podsądnych dożywocia, największe poruszenie wywołało wystąpienie prokurator Aleksandry Piasty-Pokrzywy. Śledcza ujawniła nieznane wcześniej kulisy postępowania i opisała piekło, które rozgrywało się tuż obok luksusowych biurowców. Pierwszym, co zobaczono w pustym pokoju, był odcięty ludzki palec.

„Przygotowując się do dzisiejszego wystąpienia, zdałam sobie sprawę z jednej rzeczy: ani akt oskarżenia, ani nawet same akta sprawy nie oddają do końca historii, która się tu wydarzyła” − tak prokurator Aleksandra Piasta-Pokrzywa zaczęła swoją mowę końcową.

Makabra przy Grzybowskiej 71 w Warszawie. Odcięty palec w pustym mieszkaniu

Sprawa miała swój początek w kwietniu 2024 roku, gdy policjanci otrzymali zgłoszenie o zwłokach w obiekcie przy ulicy Grzybowskiej 71.

„Nikt z nas, ani ja, ani funkcjonariusze policji, nie zdawał sobie sprawy, że wkraczamy do zupełnie innego świata. Wkroczyliśmy do zrujnowanej kamienicy, gdzie za jej bramą toczyło się zupełnie inne życie. Życie osób nieco na uboczu, poza wzrokiem wszystkich” − opisywała w sądzie prokurator prowadząca tę wstrząsającą sprawę.

W tym miejscu nie istniały żadne zasady, liczyło się wyłącznie „tu i teraz”, a głównym celem bywały zazwyczaj pieniądze. Wkraczający do kamienicy śledczy natknęli się na sterty odpadów oraz ogromne plamy krwi, których pochodzenia początkowo nie rozumieli.

„Po wejściu do jednego z mieszkań, o numerze 21, pierwszą rzeczą, jaką zobaczyłam na podłodze, w zupełnie pustym pokoju, był leżący na samym środku ludzki palec” − przytaczała wstrząsające szczegóły prokurator Aleksandra Piasta-Pokrzywa.

Śledcza od razu zaczęła się zastanawiać, czy dwa odkryte chwilę wcześniej ciała były kompletne, co okazało się niezwykle istotnym tropem. Taki stan rzeczy dowodził bowiem, że w tym samym budynku rozegrały się kolejne dramaty.

Brutalne morderstwa w centrum Warszawy. Cztery ciała w zrujnowanej kamienicy

Kolejne zwłoki odkryto w zalanej wodą piwnicy, jednak ta ofiara posiadała wszystkie palce, przez co sprawa nadal pozostawała niewyjaśniona. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy jeden z oskarżonych ujawnił lokalizację czwartego ciała. Ukryto je na poddaszu, gdzie leżało wciśnięte w wielką stertę odpadów oraz waty szklanej.

„Kiedy koleżanka, która znalazła te zwłoki, przekazała mi informację, natychmiast zapytałam ją o palce. Jej odpowiedź mroziła krew w żyłach: »Ten mężczyzna w ogóle nie ma rąk«” − mówiła w dalszej części swojego wystąpienia prokurator Aleksandra Piasta-Pokrzywa.

Skala okrucieństwa morderców przekraczała wszelkie granice wyobraźni. Głowa jednego z zamordowanych przypominała puzzle, stanowiąc „mozaikę połamanych kości”, natomiast jego klatkę piersiową podziurawiono niczym sito licznymi otworami drążącymi.

„Był to wręcz wzorcowy przykład tak zwanego overkill − sytuacji, w której ofierze zadaje się zdecydowanie więcej ciosów, niż jest to konieczne do pozbawienia jej życia” − tłumaczyła zgromadzonym na sali sądowej prokuratorka.

Podczas prowadzonego postępowania podejrzani gubili się w składanych wyjaśnieniach. Oskarżony Ion B. zaprezentował śledczym aż osiem odmiennych wariantów przebiegu zdarzeń, co oskarżyciele potraktowali jako rozpaczliwą próbę obrony.

Niezwykle poruszające okazały się również okoliczności zgonu ostatniego z zamordowanych, Bartosza, który stracił życie raptem trzy dni przed ujawnieniem zwłok. Wszystko zaczęło się od błahej sprzeczki o gotówkę, która szybko zmieniła się w krwawą rzeź, a na ścianie pomieszczenia zabezpieczono krwawy ślad twarzy ofiary.

„Ciosy zadawałem nogą, kiedy on leżał. (...) On leżał, ja wyszedłem palić. Nie sprawdzałem, czy żyje, czy nie żyje. Potem poszedłem do pokoju, wziąłem jego telefon, włączyłem muzykę, dość głośno, i poszedłem spać” − przytaczała zeznania oskarżonego prokurator. Kolejnego dnia sprawca umieścił zwłoki w śpiworze i przetransportował do sąsiedniego lokalu, w którym znajdowało się już inne ciało.

Sonda
Jaka powinna być kara za zabójstwo?

Proces o zabójstwa przy ulicy Grzybowskiej. Prokuratura żąda dożywocia

Adwokaci reprezentujący podsądnych starali się podważyć tezy prokuratury, wskazując na niewiarygodność relacji ze zdemoralizowanego środowiska, w którym narkotyki i alkohol stanowiły codzienność. Obrona podnosiła, że jeden z zamordowanych, Roman, sam zachowywał się agresywnie, a śmierć była rezultatem bójki, nie zaś zbrodni z premedytacją. Oskarżyciele pozostali jednak nieugięci i zażądali dla głównego sprawcy dożywocia oraz 25 lat więzienia za drugie morderstwo.

„Jeżeli ktoś posuwa się tak daleko w swojej eliminacji ze społeczeństwa, że żyje w swoistym podziemiu, nie stosuje się do żadnych norm, gdzie żadne prawo nie istnieje, zachowuje się niczym władca życia i śmierci, to odizolowanie takiej osoby od społeczeństwa będzie wystarczające” − uzasadniała swoje stanowisko w sądzie prokurator.

Zamykając swoje wystąpienie, śledcza zacytowała krótkie zdanie wypowiedziane przez funkcjonariusza policji w pierwszym dniu działań, jeszcze zanim sama pojawiła się pod tym adresem. Mundurowy ocenił wówczas krótko, że „To jest dom zły”.

„I myślę, że te słowa najlepiej oddają to, co tam się wydarzyło” − podsumowała swoją mowę końcową prokurator Aleksandra Piasta-Pokrzywa.

 

ROLKI