W czwartek przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie miał miejsce finał procesu Zdzisława W., pseudonim „Malowany”. Mężczyzna, który za popełnione 14 lat temu podwójne morderstwo usłyszał w sądzie pierwszej instancji wyrok dożywocia, ubiegał się o całkowite uniewinnienie bądź skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Okręgowy. Strategia oskarżonego opierała się na zdyskredytowaniu najważniejszego dowodu oskarżenia, czyli rękawiczki z jego śladami DNA, odnalezionej przez policyjnego psa dopiero trzy doby po tragedii.
Oskarżony próbował przekonać skład sędziowski, że wersja śledczych całkowicie przeczy logice, a on sam stał się celem ukartowanej intrygi.
Ta cała rękawiczka to czysta fikcja i największa kość niezgody − mówił w sądzie, nazywając siebie „formalistą”, który nigdy nie popełniłby tak „dziecinnego błędu”.
Mężczyzna podkreślał, że chociaż policjanci od samego początku bardzo skrupulatnie przeczesywali okolicę, to obciążający go przedmiot odnaleziono dopiero po trzech dniach, w odległości zaledwie 127 metrów od miejsca morderstwa.
To całkowicie nielogiczne − argumentował.
Zdzisław W. zastanawiał się również na głos, dlaczego specjalnie wyszkolony czworonóg od razu nie podjął tropu leżącej tak blisko zguby. Zauważył, że funkcjonariusze otrzymali od świadków informacje o świeżym śladzie, a aura ciepłego majowego wieczoru wyjątkowo sprzyjała utrzymywaniu się zapachów w powietrzu.
Pies, który potrafi iść po śladzie wiele kilometrów, nie był w stanie wywęszyć rękawiczki leżącej 127 metrów dalej?! − dziwił się.
Gdybym to ja był sprawcą, nie porzuciłbym rękawiczki pod samym nosem śledczych, wiedząc, że poszukiwania natychmiast obejmą ten rejon − stwierdził.
Oskarżony z wyraźną kpiną skomentował także ustalenia sugerujące, jakoby miał on badać tętno swojej ofiary na miejscu zdarzenia.
Jak można wyczuć puls przez grubą, roboczą rękawicę powleczoną gumą u umierającej osoby?! − pytał retorycznie.
Całkowicie odmienne stanowisko zaprezentowała na sali rozpraw prokurator Agata Kasperek. Oskarżycielka zaznaczyła, że mimo poszlakowego charakteru procesu zgromadzony materiał dowodowy układa się w logiczną i zamkniętą całość.
Oskarżony w żaden racjonalny sposób nie potrafi wytłumaczyć, jak jego profil DNA znalazł się bezpośrednio na miejscu krwawej zbrodni − stwierdziła, wnosząc o utrzymanie wyroku w mocy.
Z kolei reprezentująca Zdzisława W. adwokat domagała się pełnego uniewinnienia swojego klienta. Obrończyni przekonywała sąd, że jeden odosobniony dowód nie wystarcza do zbudowania ciągu przyczynowo-skutkowego, który ponad wszelką wątpliwość potwierdzałby sprawstwo oskarżonego.
Po zarządzeniu krótkiej przerwy sędziowie wrócili na salę i odczytali ostateczne orzeczenie w tej sprawie.
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, a sąd odwoławczy w pełni zaaprobował ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji jako dokonane zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgromadzony materiał dowodowy nie był wprawdzie niezwykle obszerny, lecz posiadał tak jednoznaczną i miażdżącą wymowę, że sąd nie powziął cienia wątpliwości: bezwzględnym sprawcą podwójnego zabójstwa Petera H. oraz Silke G. jest oskarżony Zdzisław W. − przekazała SSA Anna Zdziarska.
Te słowa wywołały u Zdzisława W. wybuch agresji. Mężczyzna zaczął wykrzykiwać wulgaryzmy w stronę sędziów oraz zgromadzonych na sali dziennikarzy. Gdy funkcjonariusze policji wyprowadzali go pod ręce z sali rozpraw, skazany opluł jednego z przedstawicieli mediów.
Ch** wam w mordę, wy ku**y komunistyczne pier******! Ku**a pier****** rury! A ty, ku**o zamknij tę mordę, je**** ruro! Ja ci dam "Malowanego" − krzyczał oskarżony.
Gdy sytuacja została opanowana, a emocje po przerwie opadły, przewodnicząca składu sędziowskiego podjęła decyzję o przekazaniu protokołu wraz z aktami innemu składowi. Ma on formalnie zdecydować o nałożeniu na Zdzisława W. kary porządkowej za skandaliczne znieważenie sądu. Po wydaniu tego zarządzenia sędzia ze spokojem wznowiła czynności i odczytała do końca ustne uzasadnienie wyroku już pod nieobecność wyprowadzonego skazańca.
Sąd podkreślił, że oskarżony dopuścił się najcięższej ze zbrodni, podwójnego zabójstwa z zamiarem bezpośrednim, działając z bezwzględnością i wracając na drogę przestępstwa w warunkach wielokrotnej karalności. Wobec Zdzisława W. ani sąd pierwszej instancji, ani sąd apelacyjny nie dopatrzyły się choćby jednej okoliczności łagodzącej. Jedyną sprawiedliwą odpłatą mogła być wyłącznie kara dożywotniego pozbawienia wolności. Wyrok w tej sprawie jest prawomocny” − kontynuowała sędzia.
Zabójstwo niemieckich emerytów na warszawskich Siekierkach. Zdzisław W. wpadł przez badania DNA
Krwawy dramat rozegrał się 19 maja 2012 roku na terenie warszawskich Siekierek. W stojącym tam samochodzie kempingowym odkryto ciało 63-letniej Silke G. oraz walczącego o życie 62-letniego Petera H. Kobieta poniosła śmierć na miejscu w wyniku ran postrzałowych głowy oraz klatki piersiowej. Jej partner, któremu sprawca nie tylko strzelił w głowę, ale również podrzynał gardło, zmarł po przewiezieniu do szpitala. Zamordowana para to emeryci z Niemiec, którzy podróżowali swoim kamperem po Europie.
Przez długi czas organy ścigania nie potrafiły wpaść na trop mordercy, co w 2013 roku doprowadziło do formalnego umorzenia śledztwa. Kluczowym śladem zabezpieczonym w pobliżu kampera okazała się jednak lewa rękawiczka, na której eksperci odkryli drobiny prochu strzelniczego (GSR) oraz niewielką ilość materiału genetycznego.
Sprawa ruszyła z miejsca dopiero wtedy, gdy policjanci z Archiwum X sięgnęli po zaawansowane technologie badań genetycznych. Dzięki nim śledczy powiązali DNA z porzuconej rękawiczki z wielokrotnie notowanym kryminalistą Zdzisławem W. Kiedy prokuratura przedstawiała mu zarzuty podwójnego zabójstwa, mężczyzna przebywał już w zakładzie karnym, gdzie odbywał karę za postrzelenie swojego syna.